دانلود مقاله درمورد کامپوزیت های دندانی رشته دندانپزشکی

شما برای دانلود دانلود مقاله درمورد کامپوزیت های دندانی به سایت وارد شده اید.

قبل از اینکه به صفحه دانلود بروید پیشنهاد می کنیم توضیحات دانلود مقاله درمورد کامپوزیت های دندانی را مطالعه کنید.

قسمتی از متن و توضیحات فایل:

دانلود مقاله درمورد کامپوزیت های دندانی

دسته بندی دندانپزشکی
فرمت فایل doc
تعداد صفحات 33
حجم فایل 41 کیلو بایت

*دانلود مقاله درمورد کامپوزیت های دندانی*

 


كامپوزیت های دندانی :

كامپوزیت های مورد استفاده در دندانپزشكی ترمیمی (كاموزیت دندانی) در اوایل دهه 60 میلادی بوسیلةBowen به صورت تجاری معرفی شدند ]1-3[. از آن زمان در كامپوزیت های دندانی تحولات زیادی صورت پذیرفته تا خواص فیزیكی و مكانیكی آنها بهبود یابد . برای رفع مشكلاتی چون سایش كامپوزیت ]4-7[، جمع شدگی پس از پخت ]8-9[، جذب آب ]10[ تلاشهای زیادی صورت پذیرفته است .

یك كامپوزیت دندانی از اجزای گوناگونی تشكیل شده است . این اجزاء شامل مونوسرهای مختلف ، پركننده ، عوامل جفت كننده ، آغازگر ، شتاب دهنده‌. پایداركننده و افزودنیهای دیگر است . شناخت ساختار شیمیایی ، تركیب و خواص هر یك از این اجزاء می تواند به ساخت كامپوزیتی با خواص فیزیكی و مكانیكی خوب كمك نماید ]11[.

كامپوزیت دندانی تركیبی شامل فازی پراكنده با مقاومت زیاد و ماتریسی با مقاومت كمتر است كه صورت ریزتر می توان آن را به فاز ماتریس ، فاز پراكنده و فاز بین سطحی تقسیم كرد.

1- فاز ماتریس شامل مونومررزین ، شروع كننده برای آغاز پلیمریزاسیون رادیكال آزاد (نوری یا شیمیایی) و پایدار كننده است .

2- فاز پراكنده شامل ذرات تقویت كننده ، مثل ذرات شیشه ، كوارتز ، سیلیكای كلوئیدی .

3- فاز بین سطحی كه شامل یك عامل جفت كننده مانند اورگانوسیلان است . جفت كننده دارای گروههای عاملی خاصی است كه فاز ماتریس و پراكنده را به هم می‌چسباند .

در كامپوزیت های دندانی خواصی چون استحكام ، مقاومت سایشی و سختی ، بیشتر به فاز پراكنده و فاز بین سطحی و خواصی مانند پایداری رنگی و تمایل به نرم شدن به فاز ماتریس بستگی دارد . خواصی نظیر جمع شدگی ناشی از پخت و جذب آب به ویژگیهای هر سه فاز بستگی دارد]12[.

هر چه در طول سالیان گذشته تغییرات زیادی در تركیب دهنده كامپوزیت های دندانی ایجاد شده است . اما بیشتر آنها در مورد پركننده ها و سامانه های شروع كننده پلیمر شدن بوده است و مونومری كه امروزه در اكثر كامپوزیت های تجاری استفاده می شود مونومر دو اكریلاتی ، 202 بیس 4 ](2-هیدروكسی-3-متاكریلوكسی) پروپیلوكسی فنیل[پروپان (Bis-GMA) یا مشتقات آن است . بنابراین سامانه مونومرهای كامپوزیتهای دندانی هنوز می تواند هدفی برای چالش در زمینه بهبود خواص كامپوزیت ها باشد ]12-15[.

 

اجزای كامپوزیت دندانی :

فاز ماتریس (رزینهای مونومر)

رزینهای اپوكسی :

رزین اپوكسی توسط دندانپزشك امریكایی R.L.Bowen مورد توجه قرار گرفت . رزینهای اپوكسی (شكل 1-1) می توانند در دمای ااق سخت شوند و جمع شدگی كمتر دارند و چسبندگی آنها به اغلب سطوح جامد خوب است .

شكل 1-1 رزین اپوكسی : بیس فنل آ-دی گلیسیدیل اتر

ضریب انبساط حرارتی مناسب ، چسبندگی به ساختار دندان و پایداری رنگ رزینهای اپوكسی باعث شد تا اولین كامپوزیت های دندانی از تركیب این رزینها با پركننده هایی چون كوراتر یا ذرات چینی ساخته شود . هر چند این كامپوزیتها در ترمیمهای غیرمستقیم نتایج خوبی نشان دادند ولی سرعت سخت شدن پایین ، مانع از استفاده آنها بعنوان مواد پركننده مستقیم شد ]12[.

 

رزینهای Bis-GMA

با توجه به عدم كارایی رزینهای اپوكسی در سالهای 1960 میلادی ، Bowen مونومری ساخت كه باعث توسعه كامپوزیت های دندانی شد ]1-3[. این مونومر Bis-GMA بود كه در واقع ساختاری مشابه رزینهای اپوكسی دارد با این تفاوت كه به جای گروه اپوكسی شامل گروه متاكریلاتی است . Bis-GMA از تركیب بین فنل A و گلیسیریل متاكریلات تهیه شد . بعدها از تركیب بیس فنل آ-دی گلیسیدیل اتر و متاكریلیك اسیدسنتز گردید ]18[ ، شكل (1-2).

شكل 1-2 – ساخت Bis-GMA

Bis-GMA می تواند از طریق پیوندهای دوگانه انتهای خود وارد واكنش پلیمر شدن شود . ساختار حجیم این مونومر دو عاملی و اندازه آن باعث فراریت كمتر ، جمع شدگی كمتر و سخت شدن سریع می شود كه محصولی مقاوم را حاصل می نماید .

گرانروی بالای این مونومر باعث می شود كه نتوان پركننده های معدنی را به خوبی و در مقادیر زیاد به آن اضافه نمود . بنابراین برای بهبود فرایند اختلاط رزین و پركننده ها از مونومرهایی با وزن مولكولی كمتر و گرانروی پائین تر (تری اتیلن گیلكول دی متاكریلات (TEG-DMA) و یا تری اتیلن گیلكول دی متاكریلات در كنار آنها استفاده می شود .

رزین Bis-GMA دارای گرانروی حدود mpa.s1.000.000 () و تری اتیلن گلیكول دی متاكریلات حدود mpa.s‌10 () است ]12-17[.

هرچه گرانروی مخلوط مونومرها كمتر باشد ، پركننده بیشتری را می توان به‌ آن افزود كه منجر به بهبود خواصی چون سختی ، استحكام ، سفتی و ضریب انبساط حرارتی و جمع شدگی كم می‌گردد]18-19[.

با پلیمر شدن مونومرها ، رزین جمع می شود ، بدین علت كه مونومرها با یكدیگر پیوسته و تبدیل به پلیمر خطی یا شبكه ای می شوند . نیروی بین مولكولی در مونومرها از نوع واندروالسی و فاصله آنها در حدود 3/0-4/0 نانومتر است . با پلیمر شدن اتصال بین واحدهای تكرار شونده از نوع كئوالانسی با طول پیوند حدود 15/0 نانومتر خواهد شد ، بنابراین موجب جمع شدگی می‌گردد . میزان جمع شدگی به مقدار این پیوندها بستگی دارد یعنی با افزایش جرم مولكولی مونومر جمع شدگی كاهش می یابد و همچنین در یك جرم مولكولی یكسان با افزایش عاملیت (Functionality) جمع شدگی افزایش می یابد .

با پیشرفت پلیمریزاسیون سرعت نفوذ رادیكالهای در حال رشد و مونومرهای عمل نكرده به سرعت كاهش یافته و مانع تبدیل كامل پیوندهای دوگانه می گردد . بنابراین حدود 25 تا 50 درصد از گروههای متاكریلاتی بصورت واكنش نكرده باقی می مانند . شكل (1-3).

جعبه دانلود

برای دانلود فایل روی دکمه زیر کلیک کنید
دریافت فایل


شما ممکن است این را هم بپسندید

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *